«Τα ονειρά μας συνδέονται μεταξύ τους μόνον ως δικά μας, αλλά αποτελούν και ένα συνεχές, ανήκουν σε ένα ενιαίο κόσμο. Οσο πιο στενά όμως συναρτώνται μεταξύ τους τα όνειρα, ή επαναλαμβάνονται, τόσο μεγαλύτερος είναι και ο κίνδυνος να μην μπορούμε να τα ξεχωρίσουμε απο την πραγματικότητα.» – Αντόρνο
Ετσι λοιπόν αποφασίζουμε να εξερευνήσουμε μια άγνωστη περιοχή του υποσυνείδητου, όχι σαν μια ψυχρή ερμηνεία στα όρια της ψυχανάλυσης, αλλά σαν μια προσπάθεια καταγραφής τους, καταγραφής με άλλα λόγια του άγνωστου εαυτού μας, όπως συμβαίνει στον σουρεαλισμό. Να ονειρέυομαι είναι κατέχω, όπως πολύ σωστά αναφέρει ο Φερνάντο Πεσσόα, στου οποίου τα έργα είναι εμφανής η απασχόλησή του με την σχέση και την αλληλεπίδραση των ονείρων με την πραγματικότητα και η αέναη προσπάθεια καταγραφής τους, μέσω της ιδιαίτερης ποίησής του, κατακτώντας έτσι τον ψυχισμό του. Η διαφορά με τον κόσμο των ονείρων και της πραγματικότητας, βρίσκεται στο γεγονός ότι η πραγματικότητα και ο ρεαλισμός είναι μια απόδειξη ή μια αυταπάτη της ύπαρξής μας και μπορούν να το κατέχουν όλοι, με τις περιορισμένες βιολογικές μας αισθήσεις.
Ο ονειρικός κόσμος αποτελεί όμως μια εσωτερική όραση. Είμαστε θεατές του εαυτού μας, δίχως το βλέμμα. Το βλέμμα είναι τυφλό, αδύναμο για τα όνειρα και τα όνειρα φυσικά είναι τυφλά για το βλέμμα.Οπως πολύ χαρακτηριστικά έλεγε ο Πεσσόα « Ξέρω πως δεν θυμάμαι, ίσον ξυπνώ».Αυτό όμως πλέον δεν είναι η πραγματικότητα, είναι πολύ απλά η ζωή. Το εγώ συντηρεί την υπόστασή του διαμέσου των ονείρων. Είναι απαραίτητη η διασφάλιση έστω και μιας σχετικής ταυτότητας του εγώ, για να αποκτήσει νόημα η ζωή και αυτό μας δίνει πρόσβαση στον μαγικό, δυναμικό κόσμο των ονείρων. Το όνειρο λοιπόν είναι ο μοναδικός τόπος, όπου το πραγματικό, ο ρεαλισμός, συναντά το ψευδαισθητικό εγώ και στο σύνολό τους, δίνουν υπόσταση στην ύπαρξη, στην ίδια την ζωή.
Αυτό γίνεται συχνά μέσα απο την ποίηση και την έβδομη τέχνη ή πιο απλά τον κινηματογράφο. Η αναζήτηση και η προσπάθεια συγκρότησης μιας ταυτότητας, σχετικής με βάση το σύνολο.
Το όνειρο μπορεί να έχει ένα διπλό, αντιθετικό χαρακτήρα. Αυτό που μας παρέχει και μας υπόσχεται το αδύνατο, ήδη εξ ορισμού μας το στερεί, αλλά το όνειρο που μας υπόσχεται το δυνατό, παίρνει μέρος στην ίδια την ζωή και αφήνει την λύση σε αυτή, σαν μια εκπλήρωση μιας επιθυμίας. Ομως όπως πολύ σωστά αναρωτιέται ο Μπρετόν, θα μπορέσουν ποτέ οι άνθρωποι να πάρουν στα σοβαρά τα όνειρά τους, ν’αφεθούν σε αυτά και να τα πιστέψουν αληθινά? Μήπως θα παραμείνει ένας κόσμος απόμακρος, αισθητός μόνο διαμέσου της τέχνης,παραμένοντας στο περιθώριο της ανθρώπινης ψυχής, παραγκωνισμένη απο την ψυχρή λογική?
Η ζωή θα είναι για πάντα δομημένη επάνω στην αστάθεια και ο κόσμος των ονείρων θα είναι το καταφύγιο και η αναπνοή της ύπαρξής μας. Η πραγματικότητα, σύμφωνα με το Στάινερ, είναι απρόσιτη απ’οτιδήποτε και αν έχει φτιαχτεί, επομένως είναι άσκοπο να την τοποθετούμε σε ένα πλαίσιο καθαρά υλιστικό. Ας αφήσουμε ελέυθερητην τέχνη να μας βοηθήσει να προσανατολιστούμε σε μια παράλληλη διάσταση. Αυτή των ονείρων.
