COGITO ERGO SUM

Ενας καφέ πολτός
απο φύλλα στο πεζοδρόμιο
και ψιλόβροχο
-ίσα που πέφτει-
Στεφάνια ομίχλης ζώνουν
τα δέντρα
και ένα ρολόι περιμένει
να χτυπήσει
έξι.
Ο ήλιος έσταζε κόκκινο
στον ορίζοντα
και δύο μορφές διαγράφονται
μπροστά μου,
αναταράσσοντας το κοιμισμένο
πράσινο νέον,
μέσα στις λακούβες.
Η μέρα φτάνει στο τέλος
και εσύ
-εκεί-
ανήμπορη να αποφύγεις
την αίσθηση ματαιότητας
και σιωπηλή απομόνωσης,
λιώνεις μέ στην ανυπόφορη
αγκαλιά του εαυτού
σου.