COGITO ERGO SUM

Άλλη μια νύχτα,

πενθεί σιωπηλά

τον χαμό του φεγγαριού

στον ορίζοντα του στεναγμού.

Μελλοθάνατη και αυτή

δεν θ’αρνηθεί φώς χλωμό

ενός δρόμου έρημου.

Και οι απολήξεις του χρόνου

ν’αγκιστρώνουν

μια σκιά θλιμμένη

να σέρνεται αδιάφορα

στα όρια της εγκατάλειψης.

Ξημέρωμα Σαβάτου,

αδύναμος να προσκυνώ

ένα άγγιγμα γνώριμο,

για να νιώσω οτι ζώ

Ο χρόνος κυλούσε

θρασύς,

έτσι πάντως ελπίζαμε.

Ήμασταν όλοι μας

εκεί

παρόντες στους αιώνες

και ένας βρυχηθμός

της μνήμης μέσα στο σύθαμπο

και η σκέψη απόδρασης

και πάλι.

Οι αντιθέσεις παραμένουν

ασυμφιλίωτες με την

φθορά,

μα των ονείρων η υπέρβαση

λαθραία αποδημία

στης ελπίδας

τα ψεύτικα φτερά