Απρόσωπες σκιές
στην απόλυτη σιωπή ενός
μονότονου λευκού,
δονίζουν το απαλό βέλο
της ύπαρξης που χαιδέυει
την ψυχή σου.
Τί να συμβολίζει το
πρίσμα, χαραγμένο
στο χέρι σου
Πολυχρωματική διασπορά
των αισθήσεων,
ψυχεδελική παρόρμηση
του εγώ,
ή αυθαίρετη υπέρβαση
του είναι έως τα όρια
της υπερβολής
Συγχώνευσες το όνειρο
στα όρια του λευκού
διαγράφωντας το φάσμα
απο την ζωή σου…
Lungometraggio diretto da Michelangelo Antonioni, interamente ambientato in America, senza attori protagonisti italiani.
Il film prende il suo titolo dalla cosiddetta Vale della Morte negli Stati Uniti che sarebbe il punto di massima depressione geologica degli stati uniti. Lì s’incrociano per la prima volta i destini di due ragazzi, Mark e Daria, protagonisti del film. Ma dietro l’incrocio reale, puramente materialistico, ci sono elementi e parametri fondamentali su cui si basano i temi del cinema di Antonioni.
Fuga, amore, scelta individuale, consumismo puro e alla fine l’inevitabile fine, la morte. Tutto miscelato in una metafora del vuoto sia del deserto reale sia dell’esistenzialismo, con la fine del soggetto e predominio della merce. Un film tragicamente futuristico. Un futuro che non sembra offrire spazio ai sentimenti delle nuove generazioni e quindi predicatore di un’angoscia e senso di vuoto soffocante.
Una pellicola, condensato, di trasgressione, cinismo che si espande in una sceneggiatura semplice, di poche battute di Guerra e Shepard che lascia più spazio, all’immagine e alla sua metafora dentro la quale nasce la filosofia esistenziale contemporanea, dove l’anima diventa un oggetto di consumo e i sentimenti sono il risultato di un’allusione visiva di un’utopia che si conclude con una lunga e assordante esplosione. Un’esplosione del benessere che l’uomo stesso ha costruito e dentro il quale ha polverizzato i suoi valori. Niente più amore e idillio ma soltanto il nichilismo, l’egoismo e il denaro saranno gli eterni catalizzatori della società frammentaria del consumismo assoluto.
Zabriskie Point, un “poema”, accompagnato con la colonna sonora dei Pink floyd, pieno di forme e colori che nasconde l’innocenza e l’oppressione del mondo moderno dietro un discorso lineare e compatto, realistico fino al didascalismo.
Riferimenti cinematografici
Riferimenti discografici
Θεματικά εστιασμένο στη φύση ήταν το θαυμάσιο ρεσιτάλ πιάνου που έδωσε η Αλεξάνδρα Παπαστεφάνου στην αίθουσα «Δημήτρης Μητρόπουλος» (28/1/2009). Πέρα από την υψηλή ποιότητα των ερμηνειών, εκτιμήσαμε ιδιαίτερα το γεγονός ότι επιτέλους είχαμε την ευκαιρία να ακούσουμε μείζονες πιανιστικές συνθέσεις του 20ού αιώνα σε ωραίες ερμηνείες.
Επαληθέυοντας τις γνωστές επιδόσεις της στον ρομαντικό Σούμαν, η Ελληνίδα πιανίστρια ξεκίνησε με μια στρωτή, γεμάτη εσωτερικότητα ανάγνωση των «Σκηνών του δάσους». Ακολούθησαν συνθέσεις καθορισμένες από την απήχηση του Ντεμπισί στις μεταπολεμικές δεκαετίες: δυο κομμάτια του Ιάπωνα Τόρου Τακεμίτσου («Λιτανεία», «Το δένδρο της βροχής ΙΙ – In Memoriam Olivier Messiaen») και δύο από τις διάσημες μεταγραφές κελαηδισμάτων πουλιών από τον Ολιβιέ Μεσιάν («Η δενδροσταρήθρα» από τον «Κατάλογο των πουλιών», «Η τσίχλα» από τα «Μικρά σκίτσα πουλιών). Ολα δόθηκαν με ακρίβεια και σωστή αντίληψη των αισθητικών στόχων της γραφής. Η Παπαστεφάνου ολοκλήρωσε το ρεσιτάλ με δύο δυνατές δόσεις ιστορικού μοντερνισμού: «Το τραγούδι του αηδονιού» του Στραβίνσκι και την πιανιστική σουίτα «Στην ύπαιθρο» του Μπάρτοκ. Στο πρώτο, η αυθεντική μεταγραφή του συνθέτη προσφέρει ένα αριστοτεχνικό, εντυπωσιακά πιστό ηχητικό μετείκασμα του «εξωτικού» συμφωνικού ποιήματος με τις «κινέζικες» πεντατονικές αρμονίες. Σε πλήρη εγρήγορση, η πιανίστρια δάμασε την πυκνογραμμένη πιανιστική παρτιτούρα με έκδηλο οίστρο. Αντλησε από το όργανο τον προβλεπόμενο καλειδοσκοπικό πλούτο ηχοχρωμάτων, ενώ άρθρωσε θαυμάσια τη συναρπαστική, γεμάτη απότομες εναλλαγές πολυρρυθμία υπηρετώντας έξοχα την αφηγηματική μικροπαραγραφοποίηση της μουσικής. Διατυπωμένη σε στιβαρούς τόνους «λαϊκής» τραχύτητας, η μπαρτοκική σουίτα συνιστά τυπική συνάντηση Μοντερνισμού και παραδοσιακού πολιτισμού· στα χωριάτικης έμπνευσης κομμάτια η Παπαστεφάνου υιοθέτησε ένα ακόμη πιο «πρωτόγονο» παίξιμο, με τραχύ ήχο, σφυροκοπηματικούς πιανισμούς και αδρές εμφάσεις στην άρθρωση ενώ για τη «Βαρκαρόλα» και τους αιθέριους «Ηχους της νύχτας» αλάφρυνε το άγγιγμα των πλήκτρων, καθιστώντας τον ήχο ονειρικά αβαρή και πτητικό.
Κάθε χρώμα της
και μια διαστολή ενός πόθου.
-Γραφήματα-
υποσχέσεις ξεβαμμένες
στον χρόνο.
-Βήματα βουβά-
Όλα θαμμένα στις αποχρώσεις
του παρόντος.
Εκεί
στην via Margutta
η στιγμή λειώνει στο άρωμα
του καφέ,
παραπλανώντας το είναι
σε μία απόλυτη,
ονειρική ψυχεδέλεια.
Με χουντικούς νόμους, που προβλέπουν την άσκηση ωμής βίας και στο μεγαλύτερο μέρος τους είναι προφανώς αντισυνταγματικοί, εξακολουθεί να αντιμετωπίζει μέχρι σήμερα η ΕΛ.ΑΣ. το δικαίωμα των πολιτών να διαδηλώνουν. Τριάντα πέντε χρόνια μετά, οι κανόνες για τη διάλυση μιας συγκέντρωσης που κρίνεται παράνομη ρυθμίζονται από διάταγμα της χούντας όπου οι συγκεντρώσεις ήταν έτσι κι αλλιώς παράνομες!
*Στο ίδιο χουντικό διάταγμα (που ισχύει στον βαθμό που δεν αντίκειται στο σύνταγμα) προβλέπονται και τα μέσα που μπορούν να χρησιμοποιούν οι αστυνομικοί για να διαλύσουν μια συγκέντρωση. Αυτά είναι, κατά σειρά, η βίαιη απώθηση, ο καταιονισμός (η ΕΛ.ΑΣ. προμηθεύεται σύντομα αυτοκίνητα εκτόξευσης ύδατος), η αστυνομική ράβδος, οι υποκόπανοι των όπλων, τα δακρυγόνα και «άλλα συναφή μέσα».
*Από τις αστυνομικές μεθόδους, δεν αποκλείεται, τέλος, και η εκφοβιστική βολή με πυροβόλα όπλα στον αέρα, αλλά ούτε οποιαδήποτε άλλη χρήση των όπλων. Ακόμη και ο πρόσφατος νόμος του 2003, που εκσυγχρόνισε τον κατοχικό νόμο 29/1943, για τη χρήση των αστυνομικών όπλων, δεν απαγορεύει ρητά τη χρήση όπλων κατά διαδηλωτών.
*Ο νόμος αυτός επαναδιατυπώνει τους όρους για τη χρήση των όπλων (όπως το πότε επιτρέπεται πυροβολισμός στον αέρα) και περιγράφει τους κανόνες εμπλοκής των αστυνομικών σε περιστατικά βίας. Η πρακτική εφαρμογή των διατάξεων αυτών ωστόσο, αν κρίνει κανείς από την πρόσφατη εν ψυχρώ δολοφονία του Αλέξη Γρηγορόπουλου, δεν έφερε καμία σημαντική μεταβολή στο προηγούμενο καθεστώς της ανεξέλεγκτης χρήσης των υπηρεσιακών όπλων.
*Σύμφωνα και με την Εθνική Επιτροπή Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, το Β.Δ. για τη διάλυση των συγκεντρώσεων, που βασίζεται στις διατάξεις του επίσης χουντικού Ν.Δ. 794/1971 για τις παράνομες συγκεντρώσεις, έρχεται σε ευθεία αντίθεση με το σύνταγμα αλλά και την Ευρωπαϊκή Σύμβαση των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου.
*Μέχρι σήμερα καμία ελληνική κυβέρνηση δεν τόλμησε να εκδώσει τον εκτελεστικό νόμο του συντάγματος για τη δημοκρατική ρύθμιση του δικαιώματος του συνέρχεσθαι. Ο Συνήγορος του Πολίτη, Γ. Καμίνης, έχει ζητήσει επανειλημμένα να ψηφιστεί σύγχρονος νόμος που θα αντικαταστήσει τη χουντική νομοθεσία.
