Το τηλέφωνο χτυπά
-κανείς-
Το ξέρω πως είσαι εσύ
-Δεν απαντώ-
Αισθάνομαι την αναπνοή σου
να σβήνει στον μονότονο ήχο
της κλήσης σου.
Το τηλέφωνο σταμάτησε
να χτυπά και το είναι μου
βυθίστηκε στο τίποτα.
Εγωισμός,
μου έγραψες,
δεν εξηγείται αλλιώς.
Το τηλέφωνο ξαναχτυπά
επίμονα,προκλητικά
-κανείς-
-τέλος-
Παρασκευή μεσάνυχτα.
Ρυθμοί μονότονοι πλάθουν
τον χρόνο γύρω από τις
απρόσωπες φιγούρες
που έχουν κατακλύσει
και πάλι την πλατεία
San Lorenzo
-Εκεί-
θα τους βρείς
να λειώνουν μέσα στην
πρέζα και το αλκόολ.
τίποτα πια δεν τους απέμεινε
παρά να ρουφούν τον
θάνατο, ξεγελώντας το
παρόν.
Θύματα και αυτοί μιας
“κοινωνικής” συκοφαντίας,
σαπίζουν ανενόχλητοι
γύρω μας, μέσα σε μια σύριγγα
εγωιστικά καρφωμένη
στο μπράτσο τους…
